Geçenlerde pek sevdiğim yanında pek eğlendiğim bir arkadaşımla oturmuş dertleşiyoruz, ben ağlıyorum o elimi tutuyor arada sarılıyor,duygusal anlar romantik dakikalar dramatik cümleler birbirini kovalıyor sonra hepsi iç içe geçiyor. ben kaldırıyorum kafamı 'n'apıcam ben ya,artık ne yapacağımı bilemez oldum,bi salaklaştım kızım,n'apıcam ben sen söyle ben yapayım,' dedim.gülmeye başladık.sonra ciddileştik ve hatun gözlerimin içine baktı, yok yok eğilip öpmedi henüz o kadar aşmadık kendimizi çok şükür, 'kızım sen MertEmre'yi unuttun ya herkes herkesi unutur be, ben güvenmiyorum kimsenin aşkına,yok öyle aşktan ölmeler falan,bırak yaa aşka inancımı öldürdün sen o orospu çocuğunu unutarak' dedi.nerden çıktı anlamadım ama gülsem mi ağlasam mı bilemedim gerçi halihazırda ikisini de yapmaktaydım.düşündüm,lan dedim,ben nasıl sevmiştim o adamı,bulamadım.nasılını bile unutmuşum.zamanında içimde kopan fırtınalar yaprak kıpırdatmaz olmuş,fırtınalı günlerin hatıraları bile zayıflamış bir deri bir kemik kalmış,hepsi flu.bir de tüm anılar ona dairmiş onu farkettim.ben nasıldım o sıralar,ne yer ne içerdim,ne giyer nereye giderdim,kimlerle takılır ne konuşurdum hiç bilmiyorum.ama yeşil tshirtü ona çok yakışırdı onu hiç unutmam.derin derin bakardı, dizlerimi bırak içimdeki her bir organ ayrı titrerdi.sesi öyle tok öyle yoğundu ki bazen sadece sesini özlerdim, arar konuş derdim,ne anlatırsan anlat sadece dinlemek istiyorum.sıkılırdı,anlamazdı,gülümserdim,severdim.sevmezdi yanımızda birilerinin olmasını hep yalnız olalım isterdi,bazen kızıp 'iyice asosyal olduk yaa' derdim ama içten içe bayılırdım sadece onunla olmaya da sadece onunla olmamı istemesine de.ve onunlayken herkes bize bakıyormuş gibi gelirdi,gurur duyardım onun yanında olmaktan,elini tutmaktan.huzur duyardım omzuna kafamı koymaktan...
ama geçmiş gitmiş işte hepsi.o zaman Candan Elbette'sini söylesin biz gülümseyelim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder