kaltak olmak çok kolay.

'kaltak olmak çok kolay' dedi kulağıma eğilip.göz ucuyla gösterdiği tarafa baktım,az önce beyaz tshirtlü çocugun kollarındaki kız şimdi kollarını beyaz kazaklı çocuğun boynuna dolamıştı.kızın üstünde de beyaz tsihrt vardı.kızı hiç tanımıyordum,yanındaki çocukları da öyle.kalabalık bi doğum günü partisiydi işte.kimsenin kimseyi tanımasına gerek yoktu.doğum günü çocuğu yeterli bi ortak noktaydı,zaten fazlasına da gerek yoktu.yanımda en yakın arkadaşım kulağıma eğilmiş 'kaltak olmak çok kolay' diyordu aklımdan geçenlerden bihaber.gülümsedim onaylayarak.beyaz tshirtlü kız için değildi onayım sadece kaltak olmanın kolay olduğunu biliyordum.insanların ne kadar kolay etiketlenebildiğini çok iyi biliyordum.aynaya baktığımda etiketlerden yüzümü,benliğimi göremediğim günlerim olmuştu.bazı etiketleri kendi kendime yapıştırmıştım üstelik.ve en kötüleriydi kendi yapıştırdıklarım.

kimseye hesap vermeyeceğimi düşünerek yaşadıklarımın hesabını önce kendime verdim ben hep.hesabı öderken bahşişi hiç unutmadım.fazla fazlaydı ödemelerim üstünü almadım.çevremdekilere verdiğim hesaplar da az tuzlu değildi hani.sağolsunlar taksite bağladığım da oldu,peşin peşin ödediğim de ama kredi kartı kabul etmeyen ödemelerdi her biri.

yeni bir ödeme zamanındayım yine.bu sefer sakinim,param çıkmayacak diye bir heyecanım da yok.en kötü ihtimal; bulaşıkhane.ama biliyorum o ödemeler yapılacak bir bir. uzun vadeler açılacak belki, bazısı ödemeyi aldıktan sonra alışverişi de selamı sabahı da kesecek belki. hazırım hepsine.yaşadım hepsini geçmişte.ağlarım belki yine.ama geçer hepsi.geçmedi mi her seferinde?

bugün en yakın arkadaşım kulağıma eğilip 'kaltak olmak çok kolay' dedi.beni kastetmiyordu elbette, daha olmamıştım ama kolay olduğunu bilecek kadar o yörüngede dolaşmıştım.herkesin kaltak tanımı farklıdır;belki benim yörünge dediğime bazısı 'ohoo yörüngenin yörüngesinin yörüngesi' der bazısı 'ne yörüngesi merkezdesin farkında değilsin' der.ben kendi çizdiğim ideal kaltak yörüngesinde yalın ayak dolaştım kendimce.ama düşmedim merkeze,sağolsun dostlar elimden tuttular.

bugün en yakın arkadaşımın kulağına eğilip 'yanlış zaman-yanlış insan ikilisinden doğru zaman-yanlış insan ikilisine döndüm yine,sanırım yanlış insan benim.' dedim.verdiği cevabı hatırlamıyorum ama 'saçmalama' modunda bi şeyler söyledi. ben yanlış insan olduğumu düşündüğüm her seferinde değiştim doğru olabilmek için. ama hep uç noktalarda gezindim.bir uçtan bir uca.gondol misali.sanırım bu gondolun son salınımı (en azından öyle umut ediyorum) ve daha orta karar bir yoldan gitme arzusundayım.içimdeki ateşle oynama hevesindeki çocuğun elleri çok yandı ve artık o kız çocuğu büyümeli,ders almalı,öğrenmeli.

güzel olan bir şey var.hatalarım hep kendime dairdi.kendimi acıttım kendimi üzdüm.ah almadım.almamak için elimden geleni yaptım.içimde kimseye dair kin nefret yoktu ki,olmadı.sanırım kendimeydi tüm nefretim de kötülüğümde.o kadar bencil, o kadar ben merkezli bir insandım ki cümlelerimin öznesi hep 1.tekil şahıstı ve kötülüğümü bile paylaşamadım kimseyle.

gülümsedim.yeni bir ödeme dönemiyle karşı karşıyayım.ve biliyorum kaltak olmak çok kolay.