Kiralık katil aranıyor.

Ölmek istediğim doğrudur. Hormonlarım tavan herhalde yine. Beynim fonksiyonlarını tek noktaya yöneltti. Nasıl geberilir? Ne komik en son bu kadar kötü hissettiğimde ortaokuldaydım sanırım. O zaman daha cesurdum, içmiştim kutularca ilacı. Şimdi ölüm korkusu yaşama nefretimi aşıyor. Belki sonsuz cehennem inancı olmasa çok daha kolay olurdu. Bir de günahkar olduğumu düşünmesem, daha masum daha iyi bir insan olarak yaşasaydım mesela, ibadetlerimi en azından yapıyor olsaydım yine Allah'ın karşısına çıktığımda 'tamam intihar ettim ama sor bi niye ettim, o kadar ibadet o kadar iyilik yaptım ve sonunda hayat bokuna katlanamadım, burda belki rahat ederim dedim, affet be nolur' derdim. Ama ona da yüzüm yok.