yolda yürürken yanından geçtiğim her vitrine bakıyorum nerdeyse.sebebi alışveriş merakım değil,yansımamı görmek istemem.narsistliğe yaklaşıyor olabilir miyim diye düşündüm ama yansımam her zaman sevilesi değil,yine de dönüp dönüp bakıyorum.bazen sinirli adımlarla suratsız suratsız geçiyor yanımdan.yanımdan geçen diğer insanların bu hatuna bakıp 'acaba ne düşünüyor?'larına kendilerince ne cevaplar veriyor olabileceklerini tahmin etmeye çalışıyorum yansımama bakarak.bu yansıma ne düşünüyor?
yolda yürürken yanından geçtiğim her çöpçüye,simitçiye,balık tutan adama,dilenciye 'kolay gelsin' demek istiyorum.fakat burası istanbul kimin ne olduğu belli değil.annemin, annanemin tembihleri işe yaramış olacak ki ince bir korku var içimde tüm istanbullu insanlara karşı.önyargısal bir korku.ya takip ederse,ya cüzdanımı çalarsa,ya ters bi laf ederse diye devam edip gidiyor şart cümlelerim...ve ben güvenli yoldan şaşmıyor, susuyor yoluma devam ediyorum.
yolda yürürken yanından geçtiğim her metro müzisyenine bakıp gülümsüyorum ve içten içe yanında dikilip uzun uzun dinlemek istiyorum.ama hep bir acele, hep bir geç kalmışlığa hapsolduğumdan yürüyüp gidiyorum.
yolda yürürken yanından geçtiklerim içimden geçenlerle harmanlanıp yeni hayaller yeni dünyalar açıyor.duyularım,duygularım hassaslaşıyor.ben yürürken daha fazla ben oluyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder