Gökyüzü hayattır.

Ölümü düşünüyorum şu aralar. Kurban bayramında kesilirken izlediğim koçun hatırlattığı bir can verme korkusuyla başladı sanırım bu silsile. 

Bugünse aklıma başka bir şey geldi. Ölümün en ciddi yanı gökyüzünü göremeyeceğin kat kat toprağın altına gömülmek. Beden ve ruh ayrılacak evet ama ruh da kıyameti o mezarın içinde beklemeyecek mi?

Yaşıyorsak hala bir nefes gökyüzü çekelim içimize. Sonra çok özleyebiliriz.